مرگ ‚ من را
اينك موج سنگين گذرزمان است كه در من مي گذرد
اينك موج سنگين زمان است كه چون جوبار آهن در من مي گذرد
اينك موج سنگين زمان است كه چو نان دريائي از پولاد و سنگ در من مي گذرد
***
در گذر گاه نسيم سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام
در گذرگاه باران سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام
در گذر گاه سايه سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام
نيلوفر و باران در تو بود
خنجر و فريادي در من
فواره و رؤيا در تو بود
تالاب و سياهي در من
در گذرگاهت سرودي دگر گونه آغاز كردم
***
من برگ را سرودي كردم
سر سبز تر ز بيشه
من موج را سرودي كردم
پرنبض تر ز انسان
من عشق را سرودي كردم
پر طبل تر زمرگ
سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودي كردم
پرتپش تر از دل دريا
من موج را سرودي كردم
پر طبل تر از حيات
من مرگ را
سرودي كردم
دود مي خيزد ز خلوتگاه من
.
كس خبر كي يابد از ويرانه ام؟
با درون سوخته دارم سخن
.
كي به پايان مي رسد افسانه ام؟
دست از دامان شب برداشتم
تا بياويزم به گيسوي سحر
.
خويش را از ساحل افكندم در آب،
ليك از ژرفاي دريا بي خبر
.
بر تن ديوارها طرح شكست
.
كس دگر رنگي در اين سامان نديد
.
چشم مي دوزد خيال روز و شب
از درون دل به تصوير اميد
.
تا بدين منزل نهادم پاي را
از دراي كاروان بگسسته ام
.
گرچه مي سوزم از اين آتش به جان،
ليك بر اين سوختن دل بسته ام
تيرگي پا مي كشد از بام ها
:
صبح مي خندد به راه شهر من
.
دود مي خيزد هنوز از خلوتم
.
با درون سوخته دارم سخن
.
فرياد و ديگر هيچ
فريادي و ديگر هيچ
.
چرا كه اميد آنچنان توانا نيست
كه پا سر ياس بتواند نهاد.
***
بر بستر سبزه ها خفته ايم
با يقين سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پيوند نهاده ايم
و با اميدي بي شكست
از بستر سبزه ها
با عشقي به يقين سنگ برخاسته ايم
***
اما ياس آنچنان توناست
كه بسترها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست !
فريادي
و ديگر
هيچ !
كه زندان مرا باور مباد
...
كه زندان مرا بارو مباد
جز پوستي كه بر استخوانم.
باروئي آري،
اما
گرد بر گرد جهان
نه فرا گرد تنهائي جانم.
آه
آرزو! آرزو!
***
پيازينه پوستوار حصاري
كه با خلوت خويش چون به خالي بنشينيم
هفت دربازه فراز آيد
بر نياز و تعلق جان.
فرو بسته باد و
فرو بسته تر،
و با هر در بازه
هفت قفل ِ آهنجوش ِگران!
آه
آرزو!آرزو
|
+| نوشته شده توسط
احسان در چهارشنبه پانزدهم شهریور 1385
|
